[ انّ اللّه تَعالى مَكَّنَ انبياءَهُ مِنْ خَزائِنِ لُطْفِهِ وَكَرَمِهِ وَرَحْمَتِهِ وَعَلَّمَهُمْ مِنْ مَخْزُونِ عِلْمِهِ وَافْرَدَهُمْ مِنْ جَميعِ الْخَلائِقِ لِنَفْسِهِ ] نبوت انبيا امام صادق عليه السلام در اين فصل به مهم‌ترين موضوع و پرمنفعت‌ترين حادثه كه در تاريخ انسان رخ داده يعنى مسئله نبوت و انبيا اشاره مىفرمايند . نبوت انبيا و وجود مبارك پيامبران يعنى حقيقتى كه در پرتو آن توحيد ، قيامت و تمام حقايق ملكوتى و واقعيت‌هاى آسمانى شناخته شد و از بركت آن درهاى سعادت دنيا و آخرت به روى انسان گشوده گشت . اگر انبياى الهى نبودند ، حقايق آسمانى و مسائل قدسى و واقعيت‌هاى معنوى شناخته نمىشد و دست احدى از عالميان به معنويات و ثمرات آن نمىرسيد . آنان كه جداى از انبيا در فلسفه و حكمت ، رنج فراوان بردند و هزاران سال است به تدوين مسائل مشغولند و هزاران كتاب در اين زمينه به يادگار گذاشتند ، خود انصاف بدهيد كه اين راه را تا كجا توانستند طى كنند ، به كتابخانه‌ها و كتب اينان مراجعه كنيد ، ببينيد هنوز كه هنوز است در مسائل اوليه حكمت با خود اختلاف دارند و از ارائه مسائلى كه حلّال مشكلات بشر باشد و در جهت سلامت قلب و اخلاق و عمل بشر به كار آيد عاجز بوده و هستند .